در شگفتم ازکسی که در غذا و طعام خویش می اندیشد، ولی در غذای روحی خود تفکر نمی کند. شکم را از طعام زیان آور نگه می دارد، اما سینه خود را از موجبات تباهی و هلاکت انباشته می سازد.*
هوالحق
كتاب خاك هاي نرم كوشك را ورق مي زدم. حتما همه ي دوستان با شخصيت عاشق ،عارف و شيدايي شهيد برونسي آشنا هستند .انساني مستقل ،حساس به مال حرام و بيت المال ، البته اينها از ويژگي هاي بارز اين شهيد بزرگوار بوده است.
خاطره اي با تيتر تربيت صحيح توجه ام را جلب كرد.خيلي برايم مهم بود باشيوه ي تربيتي اين عزيز هم آشنا بشوم.خاطره به نقل از پسر بزرگشان آقاي ابولحسن برونسي كه در آن زمان 11 سال بيشتر نداشته اند است.به بيان خلاصه اي از اين خاطره اكتفا مي كنم.سه ده از انقلاب ايران مي گذرد قريب به سي سال پيش شهيد بهشتي مي گفتنداصلاح سيستم تعليم و تربيت. تك تك وزراي آموزش عالي و آموزش و پرورش مي گفتند و مي گويند اصلاح سيستم تعليم و تربيت. حال كار به جاي رسيده كه بعد از فرمانده ي ناجا من دانشجوي يك لا قباي آمار هم مي گويم اصلاح سيستم تَعلیم و تربیت.اي كاش... تفكيك حيثيت داشتيم.
نوروز 1388 هم فرارسيد تا يادم نرفته به همه ي دوستان تبريك مي گوييم .مثل هميشه و با عنايت خالق بي همتا دوباره كل خانواده كنار هم جمع شده بودند.بنده نيز شاد و شاكر از نعمت حياتي كه بارديگر حضرت دوست به ما عنايت كرد.اما نوروز امسال كمي با سالهاي گذشته برايم متفاوت بود.چرا كه بهترين فرصت بود براي تجربه ي دغدغه هاي تربيتي كه داشتم ولمس بسياري از مسائل از نزديك .اين تفكر موجب شده بود كه نگاه دقيق تر و تيزبينانه تري نسبت به روابط بين كودكان و والدين و اطرافيانشان از جمله خودم داشته باشم علي الخصوص زماني كه نقش يك مرجع عاطفي در ميان كودكان داشتم.
سعي كردم در اين پست به وعده ي خود وفا كنم هرچند خيلي دير. اين مطلب ادامه ي پست قبلي بنده است كه با همين عنوان گذاشته ام اميد است دوستان بنده را عفو و براي هدايتمان دعا فرمايند.
مكتب معرفتي عاشورا
به جهت پست اين ماه مطلبي آماده كرده بودم كه دلم رضايت نداد در اين زمان كه مقارن با محرم الحرام هستيم و غزه در خون و آتش است چيزي بي ارتباط با اين ايام بگذارم . قرار است ده شب اول محرم بر سر سفره ي معرفتي امام حسين در محضر نويسنده و خطيب و محقق بزرگ جناب آقاي سيد مهدي شمس الدين با موضوع مكتب معرفتي عاشورا مهمان باشيم تصميم آن دارم كه خلاصه ي اين مجالس را دراين پست بگذارم اميد است مورد قبول حق و مفيد فايده و مقدمه ي عمل گردد.
وقتي در لابه لاي نظريه هاي مختلف روان شناسي و روان شناختي غرق مي شوي و انواع و اقسام اسم هاي لاتين و محققين خارجي را مي بيني. افسوس مي خوري نه از آن جهت كه چرا بايد علوم آنان را بخواني، بلكه به آن جهت كه چرا اكنون كه يك كشور 70 ميليوني با مذهب رسمي تشيع هم وجود دارد باز هم مولا علي غريب است همانطور كه در 1400 سال پيش كسي از درياي وجود او بهره اي نبرد پيش از اينكه دير شود، اكنون نيز... از آن جهت كه آنها گنجينه هاي عظيم متصل به منبع لا يزال را ندارند ولي از هيچ كوششي دريغ نمي كنند و درست يا غلط ايمان و شجاعت اين را دارند كه آنچه به وسيله ي عقل بشري خود به آن رسيده اندبيان واز آن دفاع كنند اما افسوس...نه اما اميد...
حتما همه ي دوستان سخنان راه گشا و پر مغز رهبري و اساتيد را در جمع برجستگان و نخبگان علمي و اساتيد دانش گاه را گوش كرده و استفاده برده اند. اما بازخواني و تحليل اين سخنان را بايد ارج نهاد چرا كه در كمتر زماني مي توان به اين همه تجربه ي كارا و مفيد و خلاصه، آن هم از جانب اساتيد برجسته و نخبه ي كشور دست يافت.آنچه كه تقريبا همه ي اساتيد و خود رهبر انقلاب هم به آن اشاره كردند ضعف ساختاري و محتوايي سيستم آموزشي كشور است.
نامه هاي بلوغ با هر رويكرد و نگاهي كه خوانده شود نكات با ارزش و خوبي را به همراه دارد.نكات روان شناختي، تربيتي، اخلاقي، تشكيلاتي ،عرفاني و كاربردي .....نكات روان شناختي و رشد شناختي در حد غير تخصصي از اين كتاب بر گرفتم كه به بيان آنها در حد طرح بحث اكتفا مي كنم.
جناب دكتر علي دلاور در كتاب روش تحقيق خودبه اين نكته اشاره مي كنند :«احتمالاً بزرگترين ضعف ما در علوم تربيتي كوتاهي در تهيه وتنظيم يك چهارچوب نظري است. كه با عنايت به آن بتوان يافته هاي آموزشي را مورد ارزشيابي قرار داد .و علوم انساني به علت تاكيد بيش از اندازه بر تجربه و غفلت از نظريه صدمه ديده است .»
ریشه ارتباط بنده بامباحث علوم تربیتی به دوسال پیش می رسد و شاید پی بردن به پایه ای بودن و ضروری بودن این موضوع موجب سوق دادن هرچه بیشتر بنده به سمت این رشته شد و در همین راستا بود که به مهجور ماندن این موضوع در کشو ر پی بردم و یکی از مهم ترین دلایل حضور در چنین وبلاگی در ارتباط بودن و استفاده ی مکملی از حضور دیگر دوستانی که در این زمینه علاقه مندند و دغدغه دارند و داشتن ارتباط مستمر با دوستانی که یا در این زمینه کار کرده اند و یا کار خواهند کرد.
هم چنین استفاده و بهره بردن از امکانات فضای مجازی و ایجاد فضای برای رشد هر چه بیشتر خودم دراین زمینه
به امید رسیدن به قله های تربیتی الهی